Τη νύχτα μου απόψε συνοδεύει η μουσική του Μπετόβεν (Η Σονάτα Του Σεληνόφωτος)! Είμαι μπροστά απ' τον υπολογιστή και προσπαθώ, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία να σκεφτώ το θέμα που θα μοιραστώ μαζί σας!
Σκέψεις πολλές, που για κάποιο λόγο δεν μπορούν να γίνουν λέξεις...ίσως γιατί...
"Δεν ζούμε για να δουλεύουμε, αλλά δουλεύουμε για να ζούμε". Τρομερό κλισέ, θα σκεφτεί κανείς, αλλά πραγματικά έτσι θα έπρεπε να είναι. Παλιότερα ο κόσμος μοίραζε όμορφα το χρόνο του ανάμεσα στη δουλειά και στην προσωπική ζωή.
Αν εξαιρέσει κανείς τους "καριερίστες" όλος...
Και ποιος από μας δεν έχει βρεθεί στη θέση του χωρισμένου... είτε ήταν επιλογή μας είτε όχι, αυτή είναι μια εξαιρετικά δυσάρεστη θέση που έρχεται να μας θυμίσει ότι τίποτε δεν διαρκεί παντοτινά!!! Η μέχρι χθες απόλυτη αγάπη της ζωής μας ήρθε η ώρα να περάσει...
Φυλάκισες τον έρωτα για έναν εγωισμό. Πόνεσες Και φοβήθηκες να δοκιμάσεις ξανά. Μα ποιος σου είπε ότι ο έρωτας είναι εύκολο παιχνίδι Στήριξες όλες σου τις ελπίδες πάνω στ’ άστρα, Σε δυο λόγια μιας στιγμής. Πίστεψες στο φως του Φεγγαριού και δεν είδες το σκοτάδι που κρυβόταν...
Λένε ότι αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει...
Για να αποφύγω λοιπόν κάτι παρόμοιο, σήμερα είμαι εδώ για να σας συστήσω το νησί μου, την όμορφη Κεφαλονιά. Φυσικά θα μπορούσα να γράφω ώρες ατελείωτες για τον τόπο μου.
Θα μπορούσα να σας πω για την κουρλαμάδα...
Απ' τη συντάκτρια του ηλεκτρονικού περιοδικού A Woman's Life Φωτεινή Ρεπούση!!!
Αφού οι μισές από εσάς έχετε ήδη αρχίσει τα μπάνια, ενώ οι άλλες μισές όπως και εγώ, περιμένουμε πως και πως !!
Άρα λοιπόν πιστεύω ότι δεν υπάρχει πιο κατάλληλη στιγμή να συζητήσουμε...